Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες
καί τόν εὐλογημένον Λαόν
τῆς καθ’ ἡμᾶς Θεοσώστου Ἱερᾶς Μητροπόλεως
«Διὰ παντὸς εὐλογοῦντες τὸν Κύριον, ὑμνοῦμεν τὴν Ἀνάστασιν αὐτοῦ∙
Σταυρὸν γὰρ ὑπομείνας δι’ ἡμᾶς, θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν.»
(Ὄρθρος τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα)
Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!!
Οἱ δύο αὐτές λέξεις πού ἠχοῦν ἀπόψε χαρμόσυνα, τήν πανέορτη καί φωταυγῆ αὐτή νύχτα τῆς Ἀναστάσεως καί θά ἐπαναλαμβάνονται ἀναρίθμητες φορές στά χείλη ὅλων μας γιά σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες, ἀποτελοῦν τό πιό συγκλονιστικό μήνυμα πού ἀκούστηκε ποτέ πάνω στή γῆ. Δυό λέξεις στίς ὁποῖες περικλείεται ὅ,τι πιό ἱερό καί ὅ,τι πιό μεγάλο διαμηνύθηκε στούς ἀνθρώπους. Ἀποτελοῦν τό θεμέλιο τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Τήν ἀκλόνητη βεβαιότητα τῆς Ἐκκλησίας. Τή νίκη ἐπί τοῦ θανάτου. Τήν πηγή τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς. Τό δῶρο τῆς αἰώνιας ζωῆς. Τήν ἐγγύηση τῆς ἀνακαίνισης τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς μεταμόρφωσης τοῦ κόσμου.
Ἀπό τόν κῆπο τῆς ἀγωνίας καί τό βαθύ σκοτάδι του· μέσα ἀπό τή στενωπό τοῦ μαρτυρίου· ἔπειτα ἀπό τή θεωρία τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ καί ἐνῷ σβήνει ὁ ἐναγώνιος θρῆνος τῶν Μυροφόρων, κατά τήν γαλήνια αὐτή νύκτα τῆς μεγάλης προσδοκίας, εἰσερχόμαστε στόν ὁλάνθιστο κῆπο τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας. Ἐδῶ, δίπλα στόν κενό Τάφο, μαζί μέ τήν Μαγδαληνή Μαρία, βυθιζόμαστε στήν ἔκσταση καί τό θάμβος τοῦ Ὄρθρου τῆς «μιᾶς τῶν Σαββάτων» καί ἀφυπνιζόμαστε στήν φωταυγεία τῆς θείας Παρουσίας τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας!
Ἀλλ’ ἡ ὁλόφωτη αὐτή χαρμονή καί ἡ ἀκύμαντη γαλήνη τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἀναστάσεως δέν εἶναι ἡ ἔξαρση μιᾶς μόνο στιγμῆς καί μιᾶς μόνον ἡμέρας. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι τό διαρκές ὕπατον ἀγαθό τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ θεία πραγματικότης, ἡ ὁποία ἀπό τήν πρώτη ἐκείνη ἡμέρα τῆς «μιᾶς τῶν Σαββάτων» συνοδεύει τή βιοτική πορεία μας, πανταχοῦ καί πάντοτε, «μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος». Διά τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Υἱοῦ και Λόγου τοῦ Θεοῦ, λύθηκε ὁριστικά ἡ τραγωδία τῆς ἁμαρτίας, τοῦ πόνου καί τῆς φθορᾶς, καί «ὁ θάνατος κατεπόθη εἰς νῖκος». Ἐκ τοῦ Ζωοδόχου Τάφου ἀνέθορε νέα ζωή, ἄφθαρτη καί αἰώνια, ἡ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.
Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας ἄλλοι τήν πίστεψαν καί ἄλλοι τήν ἀρνήθηκαν καί τήν πολέμησαν. Ἀπό τά πρῶτα βήματα τοῦ Χριστιανισμοῦ μέχρι καί τίς μέρες μας. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως ἔμεινε ἀκλόνητη στήν πίστη της στόν Ἀναστάντα Κύριο· στή βεβαιότητα καί τήν ὁμολογία τῆς Ἀναστάσεως. Καί τοῦτο γιατί πιστεύει, ὅπως διακήρυξε καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι ἄν ὁ Χριστός δέν ἔχει ἀναστηθεῖ, τότε τό κήρυγμά της εἶναι χωρίς νόημα, τό ἴδιο καί ἡ πίστη μας (Α’ Κορ. 15,14). Χωρίς τήν Ἀνάσταση ἡ χριστιανική πίστη εἶναι «κενή», δηλαδή ἄδεια, χωρίς περιεχόμενο.
Ἴσως δέν ἔχουμε ποτέ συνειδητοποιήσει ὅτι ὁ Θεόπνευστος Ὑμνογράφος τοῦ περίφημου Δοξαστικοῦ τῶν Αἴνων ἀλλά καί τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ πού ψάλλεται ὄχι μόνο τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα ἀλλά καθημερινά μέχρι τήν ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως μᾶς τονίζει κάτι ἰδιαίτερα σημαντικό. Ἀναγκαία προϋπόθεση γιά νά ψάλλουμε πραγματικά, βιωματικά, ὑπαρξιακά τό “Χριστός Ἀνέστη” εἶναι ἡ συγχώρηση πρός ὅλους καί γιά ὅλα «Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει καί οὕτω βοήσωμεν· Χριστός Ἀνέστη…». Νά συγχωρήσουμε τά πάντα χάριν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας καί ἀφοῦ συμφιλιωθοῦμε μέ ὅλους τότε νά ψάλλουμε πανηγυρικά καί μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ψυχῆς μας: “Χριστός Ἀνέστη…”. Αὐτό ἄλλωστε μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, μέσῳ τῆς ἱερῆς ὑμνωδίας.
Ἡ συγχωρητικότητά μας πρός τόν συνάνθρωπο δέν ἀποτελεῖ χάρη καί δωρεά πρός αὐτόν ἐκ μέρους μας. Εἶναι ἀσήμαντη ἐξόφληση τῆς ὀφειλῆς μας πρός τόν Θεό γιά τό δικό Του πλούσιον ἔλεος καί τήν ἄπειρη εὐσπλαγχνία Του. Μιά σταγόνα στόν ὠκεανό τῆς χάριτος Τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο γιά τόν ὁποῖο ἔγινε ἄνθρωπος καί ἔπαθε ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά νά τόν λυτρώσει ἀπό τήν ἁμαρτία. Πῶς εἶναι δυνατόν ἐξ ἄλλου νά ζητοῦμε συνεχῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα μέσα ἀπό τά τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας, καί κυρίως μέ τήν ἐπίκληση τοῦ “Κύριε ἐλέησον”, καί συγχρόνως νά εἴμαστε ἀνελεήμονες πρός τούς ἀδελφούς μας; Ἐξερχόμενοι ἀπό τήν Θεία Λειτουργία πρέπει νά συμμετέχουμε στήν μεγάλη Λειτουργία τοῦ σύμπαντος. Αὐτό σημαίνει ὅτι κατά τήν Θεία Λειτουργία πρέπει νά λειτουργεῖται καί ἡ ὕπαρξη μας μεταμορφωτικά, ἔτσι ὥστε νά νεκρώνεται ὁ παλαιός ἄνθρωπος μέ τά πάθη καί τά μίση καί νά ἀνίσταται ὁ νέος, ὁ ἀναγεννημένος ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος. Ἐάν δέν πραγματοποιεῖται αὐτή ἡ διαδικασία τῆς ταφῆς καί τῆς Ἀναστάσεως σέ κάθε Θεία Λειτουργία, τότε ἁπλῶς χάνουμε τόν χρόνο μας μέ τήν ψευδαίσθηση ὅτι εἴμαστε σωστοί Χριστιανοί.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Ὅσο κί ἄν ἡ πραγματικότητα πού μᾶς περιβάλλει εἶναι ζοφερή· ὅσο κι ἄν ὁ πόλεμος στην Οὐκρανία, ἡ πανδημία τοῦ κωρονοϊοῦ, ἡ οἰκονομική κρίση σέ ἐθνικό καί προσωπικό ἐπίπεδο μᾶς κάνει νά ἀγωνιοῦμε γιά τό αὔριο· ὅσο κι ἄν πολλοί συνάνθρωποί μας ὑφίστανται ἤδη τίς τραγικές συνέπειές της, τή φτώχεια, τήν ἀνέχεια, τήν ἀνεργία, τή στέρηση· ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι καί παραμένει ἡ πηγή τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας. Γι᾽ αὐτό καί σήμερα ἑορτάζοντας τό Πάσχα χαιρόμαστε. Χαιρόμαστε καί παρακαλοῦμε τόν ἀναστημένο Κύριο νά μᾶς φωτίζει μέ τό ἀναστάσιμό Του φῶς. Νά μᾶς στηρίζει μέ τή δύναμή Του στήν ἀναστάσιμη ζωή. Νά αὐξάνει μέσα μας τό ἀναστάσιμο φρόνημα. Νά δυναμώνει στίς καρδιές μας τήν ἀναστάσιμη ἐλπίδα.
Ἐμεῖς ἄς ἀνοίξουμε μέ τήν σειρά μας τίς καρδιές μας στό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, γιά νά διαλυθοῦν τά σκότη τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀδικίας, τοῦ μίσους. Ἄς ἀγαπήσουμε ἀκόμη καί αὐτούς πού μᾶς μισοῦν. Ἄς συγχωρήσουμε πάντας τῇ Ἀναστάσει. Ἐκ δέ τῶν ἀγαθῶν, τά ὁποῖα μᾶς ἔδωσεν ὁ Πανάγαθος Θεός, ἄς μοιρασθοῦμε μέ τούς πτωχούς ἀδελφούς μας, αὐτή τήν κρίσιμη γιά τό Ἔθνος καί τον κόσμο ὅλο ὥρα.
Ἀκόμη καί τήν τελευταία στιγμή, σήμερα δηλαδή, ἔχουμε τήν εὐκαιρία νά ἀπευθύνουμε ἕνα “Χριστός Ἀνέστη” μέ εἰλικρίνεια καί συναίσθηση τοῦ βαθύτερου περιεχομένου του καί ἔτσι νά διαλύσουμε ἕνα σύννεφο, ἴσως καί πολυχρόνιο, ψυχρότητας ἤ μνησικακίας. Θα εἶναι σίγουρα τό καλύτερο Πάσχα τῆς ζωῆς μας, ἀφοῦ θά ψάλουμε τό “Χριστός Ἀνέστη” μέ ἤρεμη τήν συνείδησή μας ὅτι ἔχουμε συγχωρήσει “πάντα τῇ Ἀναστάσει”.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !
Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Χριστόν εὐχέτης ὅλων σας
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΣΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
† Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης Θ ε ό φ ι λ ο ς
