Έλαβε χώρα το απόγευμα της Τετάρτης, 11 Φεβρουαρίου 2026 στο Πνευματικό Κέντρο ¨Καταφυγή¨ η πρώτη Σύναξη των Αναγνωστών και Ιερόπαιδων της Ιεράς μας Μητροπόλεως για το νέο έτος. Αφού προηγήθηκε η ευλόγηση της βασιλόπιτας υπό του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Θεοφίλου, έλαβε χώρα η έναρξη της εκδήλωσης με την ομιλία του ευλαβεστάτου διακόνου και υπευθύνου του Τομέα Ποιμαντικής Αναγνωστών και Ιεροπαίδων της Ιεράς μας Μητροπόλεως, π. Σεραφείμ Περγάρης ο οποίος αφού ευχαρίστησε μεταξύ άλλων τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας, τη αδεία και ευλογία του οποίου πραγματοποιήθηκε η εν λόγω Σύναξη, καθώς και όλους όσους συνέβαλλαν στην υλοποίησή της, ομίλησε αναπτύσσοντας το θέμα: «Η “Ιερωσύνη” στην Αρχαία Ελλάδα και στην Ορθοδοξία».

Στην αρχή πραγματοποίησε μια ιστορική αναδρομή στην αρχαιότητα και δη στον ελληνικό χώρο όπου υπήρχαν οι ιερείς, οι μάντεις, οι μυσταγωγοί και ο αρχιερέας. Ο καθένας εξ αυτών είχε τον δικό του ρόλο και τις δικές του αρμοδιότητες στην τότε λατρεία.  Κατόπιν έδωσε βαρύτητα στα καθήκοντα των ιερέων, τονίζοντας κυρίως την εποπτεία της λατρείας. Διευκρίνισε, ότι οι ιερείς δεν είχαν την πνευματική καθοδήγηση και την άφεση των αμαρτιών, όπως αντίθετα είχαν μεταγενέστερα οι ιερείς στον χριστιανισμό.

Στη συνέχεια παρουσίασε την Ιερωσύνη, όπως την δέχεται και την βιώνει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Αναφέρθηκε στη διαφορά μεταξύ γενικής και ειδικής Ιερωσύνης. Τόνισε, ότι οι ιερείς έχουν την ειδική ιερωσύνη που αποσκοπεί στην οικοδομή του λαού του Θεού, καθώς και στην άσκηση της θείας λατρείας. Επιπλέον έκανε μνεία στο παράδειγμα των ιερέων της Καινής Διαθήκης, οι οποίοι διακονούσαν το χριστιανικό θυσιαστήριο (Εβρ. ιγ’, 10 και Α’ Κορ. ι’,21) και προσέφεραν “θυσία καθαρά” (Μαλαχ. α’,11). Και επεσήμανε:” Όπως ακριβώς η Θεία Ευχαριστία που τελείται στην Εκκλησία αποτελεί “μετοχή” στη θυσία του Γολγοθά, έτσι και η Ιερωσύνη της Εκκλησίας είναι μετοχή στην Ιερωσύνη του Χριστού, η οποία είναι μοναδική.” Γι’ αυτό και οι ιερείς είναι διάκονοι και οικονόμοι των μυστηρίων του μόνου Αρχιερέως Χριστού.

  Μετά την σημασιολογική προσέγγιση της Ιερωσύνης αναφέρθηκε εκτενώς στους τρεις βαθμούς της (του διακόνου, του πρεσβυτέρου και του επισκόπου). Ειδικότερα έκανε λόγο για τον τρόπο χειροτονίας στον κάθε βαθμό, για την ξεχωριστή ένδυση του κάθε κληρικού και του ιδιαίτερου συμβολισμού αυτής και για τους διαφορετικούς τους ρόλους εντός του εκκλησιαστικού σώματος. Επίσης έκανε αναφορά και στην παρουσία των διακονισσών στη λατρεία και στην εκκλησιαστική ζωή της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον κατώτερο κλήρο (ψάλτες, υποδιακόνους και αναγνώστες) και στον ξεχωριστό ρόλο τους μέσα στο εκκλησιαστικό πλήρωμα, επιμένοντας στις ευθύνες και στις υποχρεώσεις των αναγνωστών. Και κατέληξε ότι: “η Ιερωσύνη είναι και πρέπει να παραμένει στα πρόσωπα όλων μας διακονία Ιησού Χριστού και της Εκκλησίας Του, του λαού του Θεού.”
 Κατόπιν ακολούθησε γόνιμος διάλογος μεταξύ του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, των Αναγνωστών και του ομιλητού. Την ζεστή εκδήλωση έκλεισε λίγο αργότερα ο Σεβασμιώτατος ο οποίος, αφού ευχαρίστησε τον ομιλητή, τόνισε μεταξύ άλλων την σπουδαιότητα της διακονίας των νέων στα αναλόγια αλλά και το Ιερό Βήμα των Ενοριών και των Ιερών Μονών της Μητροπολιτικής μας Περιφέρειας. Στη συνέχεια έδωσε σε όλους διάφορα αναμνηστικά δώρα. Ακολούθησε κέρασμα σε μικρούς και μεγάλους.