ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΥΠ’ ΑΡ. 301
ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΥΚΑΔΟΣ & ΙΘΑΚΗΣ
κ. κ. Θ Ε Ο Φ Ι Λ Ο Υ
Ἐπί τῇ Ἑορτῇ τῶν
Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Γ Ε Ν Ν Ω Ν
Λευκάς, Δεκέμβριος 2025
Θ Ε Ο Φ Ι Λ Ο Σ
Ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης
τῆς Θεοφρουρήτου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λευκάδος καί Ἰθάκης
Ἀρ. Πρωτ.: 1315
Ἐν Λευκάδι, τῇ 10ῃ Δεκεμβρίου 2025
Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες
καί τόν Εὐλογημένο Λαό
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
«Ἡ Ἀλήθεια ἦλθεν καὶ Θεὸς ἀνθρώποις
ἐκ Παρθένου πεφανέρωται, θεώσας τὸ πρόσλημμα»
(Ἰδιόμελον α´ Ὥρας Χριστουγέννων)
Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά,
Μέ αὐτά τά λόγια, ὁ σοφός καί ποιητικός ἐκκλησιαστικός λόγος τόσο ὄμορφα καί περιεκτικά περιγράφει τήν αἰτία τῆς σημερινῆς Χριστουγεννιάτικης πανηγύρεως. Ἡ Ἀλήθεια πλέον δέν ἀποτελεῖ ἀνεκπλήρωτη ἀναζήτηση, ὁ Θεός δέν εἶναι κρυμμένος καί ἀπόμακρος ἀπό τόν ἄνθρωπο οὔτε ὁ ἄνθρωπος ξένος ἀπό τόν Θεό. Τό μήνυμα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων εἶναι ὅτι ὁ Κύριος τῆς δόξης, ὁ Δημιουργός τοῦ σύμπαντος κόσμου, ἡ πηγή τῆς ζωῆς, τό ἀνεξιχνίαστο πέλαγος τῆς ἀγάπης, «ὁ μόνος Ἅγιος καὶ ἐν Ἁγίοις ἀναπαυόμενος», εἰσέρχεται στήν ἱστορία, ἐνδύεται τήν ἀνθρώπινη φύση, τήν τιμᾶ καί παρέχει σέ ὅλους μας τή δυνατότητα τῆς προσωπικῆς μετοχῆς μας στή θεότητά Του.
Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ψάλλει ὅτι «τὰ σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦται», «ἡ οἰκουμένη χορεύει», «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ προφητικῶς εὐφραίνονται», «αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν ἀγάλλονται». Μαζί λοιπόν μέ τά σύμπαντα, τήν οἰκουμένη, τόν οὐρανό καί τή γῆ, τίς ἀγγελικές δυνάμεις, κι ἐμεῖς, ἡ λογική κτίση, συνεορτάζουμε συμμετέχοντας στίς μοναδικές σέ περιεχόμενο καί θεολογικὸ πλοῦτο κατανυκτικές Ἱερές ἀκολουθίες τῶν ἡμερῶν, μετέχοντας στά Ἅγια Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀνοίγοντας τήν καρδιά μας στή χάρη τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Χριστοῦ καί παίρνοντας τήν ἀπόφαση τῆς καινῆς, ἀναγεννημένης καί ἀνακαινισμένης ζωῆς μας.
Δεῦτε, λοιπόν, ἴδωμεν ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός καί ἀκολουθήσωμεν ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ. Ὁ τόπος τοῦ ἀπορρήτου μυστηρίου εἶναι τό εὐτελές σπήλαιον. Τό σημεῖο τῆς μοναδικῆς θείας γεννήσεως εἶναι ἡ πενιχρά φάτνη. Οἱ συνοδοί τοῦ ἐπί θρόνου Χερουβικοῦ καθεζομένου Κυρίου τῆς δόξης εἶναι οἱ ἁπλοί ποιμένες, οἱ ἀπόμακροι μάγοι, ἡ Μήτηρ Παρθένος. Τό περιβάλλον Του ἀποτελοῦν ἄλογα ζῶα, βρεφικά σπάργανα, ὑλικά δῶρα. Ὁ τρόπος εἶναι ἀκατάληπτος καί ἀπόρρητος. Τά πάντα ξενίζουν, ἀλλά καί προκαλοῦν θαυμασμό. Τήν κένωση τοῦ Κυρίου τήν διαδέχεται ἡ χαρά, ἡ ἀγαλλίαση καί ἡ εὐφροσύνη τοῦ κόσμου.
Μέσα σέ αὐτήν λοιπόν τήν ἀτμόσφαιρα τῆς συγκλονιστικῆς καί μοναδικῆς ἑορτῆς, ἔχουμε ὅλοι μας ἀνεξαιρέτως τήν μοναδική εὐκαιρία νά ἀναβαπτίσουμε τό φρόνημα καί τή ζωή μας. Ταπεινωμένοι ἀπό τήν ταπείνωση τοῦ Θεοῦ, φιλοτιμούμενοι ἀπό τήν ὑπερβάλλουσα ἀγάπη Του, συγκλονισμένοι ἀπό τήν κένωσή Του, προκαλούμεθα ἀπό τό γεγονός νά ἐπιστρέψουμε κι ἐμεῖς πρός Αὐτόν.
Ἴσως ὅλα συντελοῦν στήν καταστροφή τῆς ἑορτῆς∙ ἡ ἀνεξέλεγκτη κοσμικότητα, οἱ ἐπιφανειακοί στολισμοί, ἡ ἀλλοίωση καί παραμόρφωση τοῦ μηνύματός της, ὁ ψεύτικος καί ρηχός χαρακτήρας τοῦ ἑορτασμοῦ, ἡ δική μας πνευματική νωχέλεια καί ἀδιαφορία, ἡ γενικευμένη ἀσέβεια. Στήν πρόκληση ὄμως αὐτή ἀνταπαντᾶ ἡ Ἐκκλησία μας καί μᾶς προσφέρει τή γιορτή στήν ἀληθινή της μορφή καὶ ἔκφραση. Μέ τούς ἐμπνευσμένους ὕμνους της, μέ τόν θεολογικό λόγο της, μέ τά εὐλογημένα ἔθιμά της ζεσταίνει τήν ψυχή μας καί τῆς χαρίζει τό ἅγιο ἀντίστροφο βίωμα∙ τή χαρὰ τῆς δικῆς μας ἑνώσεως μέ τόν Θεό.
Ἀδελφοί μου καί Παιδιά μου,
Προσεγγίζοντας τό μέγα μυστήριο τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως ἀφ’ ἑνός, καί ρίχνοντας μιά ματιά στόν πεπτωκότα κόσμο καί στήν ἀλήθεια τῆς στιγματισμένης ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρώπινης φύσεως ἀφ’ ἑτέρου, διερωτᾶται κανείς πόσοι ἀπό ἐμᾶς τούς βαπτισμένους χριστιανούς, τούς πιστούς τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας βιώνουμε τό πνεῦμα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων καί διατηροῦμε στίς ψυχές μας τόν πόθο μιᾶς τέτοιας θεϊκῆς προοπτικῆς. Καί ὅμως ἡ ἑορτή αὐτή ἀνακυκλώνεται κατ’ ἔτος γιά νά μᾶς ἐμπνεύσει πρός αὐτήν ἀκριβῶς τήν κατεύθυνση. Καιρός νά ξεκολλήσει ὁ νοῦς μας ἀπό τήν ἀπειλή τοῦ θανάτου μας καί νά μετατεθεῖ πρός τήν ἀληθινή ζωή. Μόνον ἔτσι θά καταλάβουμε ποιά εἶναι ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ, ποιό τό μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου, ποιός ὁ προορισμός μας, ποιά ἡ ἀληθινή χαρά καί ποιά ἡ στέρεη ἐλπίδα.
Εὐχή μου λοιπόν εἶναι τά φετινά Χριστούγεννα νά τά γιορτάσουμε μέ δοξολογικά αἰσθήματα, μέ πόθο νέας ζωῆς καί κατά Θεόν πολιτείας, μέ διάθεση πνευματικῆς ἀφύπνισης, μέ ἀγάπη καί μέ τήν προοπτική μιᾶς ζωῆς γεμάτης ἀπό τήν ἐλπίδα τῆς χάριτος τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ καί Λόγου, καί τῆς ἐπί γῆς εἰρήνης στόν κατά τά ἄλλα ἀποστατημένο κόσμο. Κατά τό παράδειγμα τῶν ταπεινῶν ποιμένων καί τῶν εὐλογημένων μάγων, νά διακρίνουμε «ἐντός ἡμῶν» τήν παρουσία τοῦ Κυρίου «μεθ’ ἡμῶν», καί νά Τοῦ καταθέσουμε τά δῶρα τῆς ἁγνῆς ἀγάπης μας· ὡς χρυσό τήν καλή καί ἁγία μας ζωή, ὡς λίβανο τήν ὀρθή καί ὑγιῆ πίστη μας καί ὡς σμύρνα τήν νέκρωση τῶν παθῶν, γιά νά ἀξιωθοῦμε τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
Χριστός Ἐτέχθη! Ἀληθῶς Ἐτέχθη!
Εὐχόμενος πρός τόν Νηπιάσαντα Κύριο γιά ὅλους σας
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΣΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
† Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης Θ ε ό φ ι λ ο ς
