«Ὁ Πατήρ ηὐδόκησεν, ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο·
καί ἡ Παρθένος ἔτεκε, Θεόν ἐνανθρωπήσαντα…!»
(στιχηρό τῶν Αἴνων τῆς Ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων»)
Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά,
Ἡμέρα ἁγία καί μητρόπολις τῶν ἑορτῶν εἶναι ἡ σημερινή ἡμέρα τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου μας. Ὁλόκληρος ὁ Χριστιανικός κόσμος ἀπ’ ἄκρου σ’ ἄκρο τῆς Οἰκουμένης πανηγυρίζει τήν κοσμοσωτήρια Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου. Οἱ ἄγγελοι ἀγάλλονται στόν οὐρανό· οἱ ἄνθρωποι πνευματικά εὐφραίνονται στή γῆ· σκιρτᾶ ἡ κτίση· «τά σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται, Χριστοῦ τεχθέντος ἐκ τῆς Παρθένου».
Ἐγεννήθη σήμερα ὁ Σωτήρας Χριστός. Ἔκλινε οὐρανούς καί ἦλθε στή γῆ «καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Ἔλαβε σάρκα καί ὀστά ἀπό τήν ἀειπάρθενον Μαρίαν καί παρουσιάστηκε ἀνάμεσά μας ὡς ὁ «Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ περιβάλλεται τή χοϊκή καί ἐφάμαρτη ἀνθρώπινη φύση, γιά νά τήν ἐξαγνίσει, νά τήν ἀφθαρτοποιήσει καί νά τήν κάνει κοινωνό Θείας φύσεως.
Ὁ Ἐνανθρωπήσας Θεός δέν ἀπέρριψε τόν ἄνθρωπο. Ἀντιθέτως, τόν πῆρε πάνω Του, τόν προσέλαβε γιά νά τόν θεραπεύσει, νά τόν ἀναστήσει, νά τόν κάνει ὄχι μόνο ἠθικότερο ἤ καλύτερο, ἀλλά Θεό κατά Χάριν. Τοῦτο τό θαῦμα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ προανήγγειλαν, μέ κάθε λεπτομέρεια, ἑκατοντάδες χρόνια ἐνωρίτερα οἱ Προφῆται. «Ἰδοῦ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καί τέξεται Υἱόν καί καλέσουσι τὸ ὄνομα Αὐτοῦ Ἐμμανουήλ».
Μέ τήν σάρκωσή Του ὁ Χριστός δέν ἀνακαινίζει ἁπλῶς τόν ἄνθρωπο μέ μία ἐξωτερική ἐνέργειά Του, ὅπως ὅταν τόν ἔπλασε, ἀλλά τόν προσλαμβάνει καί τόν ἀγκαλιάζει. Δέν ἀνορθώνει τήν ἀνθρώπινη φύση, ἀλλά τήν περιβάλλεται μέ ἀπερίγραπτο τρόπο, ἐνώνεται καί ταυτίζεται μαζί της. Γεννιέται συγχρόνως Θεός καί ἀνθρωπος, ἀπό γυναῖκα βέβαια, ὥστε νά πάρη πίσω ἐκεῖνο τό δημιούργημά Του, τό ὁποῖο πρῶτο ὁ πονηρός Τοῦ ἔκλεψε, ἀπό παρθένο ὅμως γιά νά καταστήση τόν ἄνθρωπο νέο, δηλαδή μέτοχο τῆς νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς.
Αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἀστείρευτη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τό ἀνθρώπινο γένος παραμένει αἰωνίως ὁρατή στό μυστικό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία, πού εἶναι «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15), ἡ μυστική Βηθλεέμ, ὅπου ὁ Χριστός «ἀεί γεννᾶται». Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, πρέπει ν’ ἀγαπᾶμε τούς ἀδελφούς μας, ὅπως τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό. Ν’ ἀπομακρύνουμε ἀπό τίς καρδιές μας τή φιλαυτία καί τήν ἰδιοτέλεια, τό φθόνο καί τήν ἔχθρα, τή διχόνοια καί τήν ὀργή, τή μνησικακία καί τήν ἐμπάθεια. Νά συγχωροῦμε τούς ἄλλους, ὅπως θέλουμε νά μᾶς συγχωροῦν κι ἐκεῖνοι. Νά συγκαταβαίνουμε στίς ἀδυναμίες τους. Νά τούς βοηθοῦμε ἐγκάρδια καί μέ προθυμία, ὅταν μᾶς χρειάζονται. Ἡ ἀγάπη αὐτή ἐξάλλου εἶναι τό κυριώτερο γνώρισμα τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας: «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἑμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐάν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις» (Ἰω. 13,35).
Ἡ ἔλλειψη τοῦ μηνύματος τῆς ἀγάπης αὐτῆς, τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἐλευθερίας ἀπό τήν ψυχή τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου εἶναι δυστυχὼς ἡ αἰτία ὅλων τῶν κοινωνικῶν καταστροφικῶν ἐξελίξεων, τῶν ὁποίων καθημερινῶς εἶναι αὐτόπτης μάρτυς, καί τίς ὁποῖες καλεῖται ἐνσυνείδητα ἤ ἀσυνείδητα νά ζήση. Ἔτσι ὁ κόσμος δέν ξέρει πιά πώς ἡ πιό μεγάλη χαρά εἶναι νά προσφέρεις καί ὄχι νά παίρνεις· νά θυσιάζεσαι καί ὄχι νά ἀπαιτῇς θυσίες· νά ἔχεις τή χαρά, ἀλλά καί τή Χάρη.
Ἀδελφοί μου καί Παιδιά μου,
Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε, ὅτι ἡ σημερινή ἡμέρα εἶναι κυρίως ἡμέρα ἀγάπης καί φιλανθρωπίας. Γιά νά πλουτίσουμε ἐμεῖς, ἐπτώχευσε ὁ Χριστός. Γιά νά τιμηθοῦμε ἐμεῖς, ταπεινώθηκε Ἐκεῖνος. Ἔλαβε τη μορφή τοῦ πτωχοῦ, τοῦ ἀδύναμου, τοῦ περιφρονημένου, γιά νά μεταδώσει στήν πάσχουσα ἀνθρωπότητα τή δύναμή Του, τήν ἀγάπη καί τά πλούτη τῶν δωρεῶν Του. Ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος μία φορά γεννήθηκε κατά σάρκα, θέλει νά γεννιέται πάντοτε ἀπό ἐμᾶς κατά πνεῦμα διά τῶν ἀρετῶν. Ὡστόσο εἷναι ἀνάγκη, τό ἀπαιτοῦν ἰδιαίτερα οἱ καιροί μας, νά ξαναγεννηθεῖ ὁ Χριστός, ὄχι βέβαια σέ Σπήλαιο καί Φάτνη, ἀλλά στίς καρδιές ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
Ἒτσι, μαζί μέ τούς ὕμνους τῶν ἀγγέλων, τῶν ποιμένων, τῶν μάγων καί τῶν παιδιῶν θά γιορτάσουμε τά φετινά Χριστούγεννα, ὡς ἀρχή τῆς σωτηρίας μας, ψάλλοντες μέ ἕνα στόμα καί μία καρδιά:
«Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη
ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»
Εὐχόμενος πρός τόν Νηπιάσαντα Κύριο γιά ὅλους σας
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΣΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
† Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης Θ ε ό φ ι λ ο ς
